Yağmurda Araba Yıkayan Kadın

girdiği kul haklarıymış” çılgınlığı devam ederken, “masum değiliz hiçbirimiz” şarkısı dönüştü “günahsızız her birimiz”e. En son seksen beş yaşında bir akrabamı “Babam beni okutmadığı için onun adına sadaka vermiyorum artık, ruhuna da Fatiha falan yok!” derken yakaladım. Astrid Lindgren de çocukluk travması olanlardan, hatta “bu kadar da olmaz” dedirten cinsten bir filmini de çekmişler, ismi “Becoming Astrid.” Biz buralarda ailemizin hayatımızın tam ortasında olmasından, tercihlerimize karışılmasından rahatsız olurken müdahalesizliğin soğukluğu ile seyirciyi üşüten bir hayat. Dayanılacak bir sırt, ayağa kalkılacak bir el, ağlayacak bir omuz bulamadan bunun yokluğunu da sorgulamadan geçen bir gençlik. Sonuç olara…