zihnimde o anı tekrar tekrar yaşadığım bazı zamanlar hatırlıyorum; mesela hocamızın pencereden kararan bulutları gözlemleyip şöyle demesini: “Yağmur geliyor, hadi bakalım arkanıza yaslanın, düşünme zamanı!” Sonra hava ne kadar soğuk olursa olsun, bir süreliğine pencereleri açması, yaklaşan yağmurun kokusunu içimize çekip rahmetin yaklaşmakta oluşunu hissetmemizi istemesi. Düşen ilk yağmur tanesiyle birlikte yağmura dair yazılmış birkaç dize okuması... Belki de kendi yazdığı bir şiirdi okuduğu, bilemiyorum. Şiirden hatırladığım tek söz, vurgusu ve tonlamasıyla birlikte “tecelli” kelimesi. Bundandır belki; en çok da yağmur yağarken düşünüyorum Yüce Yaradan’ın kainatta tecelli edişini. O vakit sınıfta bulunan öğre…