Bebeği de olabildiğince annesine benzer yapmış. O günden sonra ağlayan kız bebek yapan kız olmuş.” Annem hikayeyi her seferinde ilk defa anlatıyormuş gibi anlatırdı. Ben de ilk defa dinliyormuşum gibi dinlerdim. Hikayenin sonunda ben de ağlayan kız gibi kendime bir uğraş bulmak için heyecanlanmalıydım. O sebepten kendime iş çıkarmak için uğraşırdım. Bulduğum işlerin hepsi de kağıt, tutkal, makas, renkli kalemler ile yapılacak şeylerdi. Hediyelik not defterleri, her mevsimi ayrı boyanmış duvar takvimleri, kağıttan masa üstü çöp kutuları... Hepsini de sağa sola hediye ederdim. Dışarı pek çıkmazdım. Arkadaşım çoktu ama ben onlarla oynamaktan da sıkılıyordum. Yaşım on beşi geçiyordu. Belki de can sıkıntım yaşım seb…