Niçin “Her Şey İçin Çok Geç”

ne kadar bilsem de şiirinde “ilk defa” görmüşüm gibi şaşırıyorum. Evet, Bülent Parlak bildiğim kelimeleri “bilmediğim” bir hâle sokmayı başarıyor şiirlerinde. Onun yazdıklarını böylesine genç, diri, canlı tutan da bence bu özelliği. Sahicilik Arayışı Olarak Ben Bülent Parlak, şiirinde “ben” dedikçe, herkese ait bir şeyler okuyorum. Yine de “homojen” bir biz değil onun anlattığı, bir idealizasyon olarak da bir nostalji nesnesi olarak da kullanmıyor o “ben”i. Bir sahihlik, sahicilik arayışı olarak görüyorum ondaki “beni” ve eleştirse de övse de o sahicilik arayışının mekânı oluyor “ben”. Delikanlıca bir jest var Bülent Parlak’ın şiirinde, hem deli hem kanlı canlı. Bir yandan hayat bilgisi dersini asıp ikmale kala…