ve görünmeyen bağlardan mütevellit, hem tutuk hem de buruk gibiyim. Bir hal var üzerimde, lakin hayra mı alamet yoksa şerre mi, Allah'tan başkası bilemez. Bana sorarsanız şer gibi, çünkü yazı vesilesiyle bir çeşit varoluş neşesi taşıyor gönlüm, yazmak adeta iyi geliyor, hayatı daha tatlı bir kıvama getiriyor. "İşte yazıyorsun, kendinle çeliştin yahu" demeyin hemen, bu yazıyı aslında bir umut kıvılcımı olsun diye yazıyorum, bir nevi boğulmak üzere tutunduğum can simidi misali. Böyle de yap(a)mazsam, sanki günün birinde tüm yazarlık kabiliyetlerimi ve yeteneklerimi kaybedecekmişim gibi bir his var içimde. Ağzımı hayra açmam lazım, bunu iyi biliyorum, lakin içinde bulunduğum kekremsi havayı tarif etmek derdim, çün…