Bir şair için hatta bir yazar için ilk kitap önemlidir. Hasan Bozdaş, ilk kitabı Adil Bir Akşam’la ne yazsa okuyacağımı düşündüğüm bir şair imajı çizmişti adeta. Aslında Hece’den Buzdokuz’a şiirinin takipçisi olduğum genç bir şair Bozdaş. “İyileşmeyen ve büyümesi sorunlu çocuklar”, derken
çocukluğun her şairin şiirinde girift bir konumda yer aldığını duyumsamıştım. Şimdi yeni kitabı İnsanın Madde Olmayan Kısmı’nda da ilk şiirlerden itibaren çocuksu duyarlılıkla örülü bir şiirsel öznenin varlığını gözlemliyorum. “Bu Şiirler Gerçek” Adil Bir Akşam’a geri döndüğümde ve altını çizdiğim satırlara baktığımda “Dünyanın Ayak İzi” şiiriyle karşılaşıyorum. Şairin “Dünyanın Ayak İzi” şiirindeki ifadeleri şöyle: “ben doğduğumda çocukları delirmesin diye anneler hasan dağıttılar. o kadar çok baktım ki uzağa öldüğüme inanmadılar.” Şiirlerinde deliliğe övgü bu denli fazlayken, öte yandan çok zaman bir kurtarıcı konumunda kalan bir özne vardır. Ufka gözünü dikmiş bir şair söz konusudur şiirde. Öldüğü halde ölme…
Tam metin abonelikle açılır
Yazının devamını okumak için abone olun.
Abone ol
