Hayat Çizgisinin İki Ucu

anlaşırlar. İki tarafın da ciddi işlere ayıracak vakti çoktur; oyun onamak, masal anlatmak, muziplik yapmak gibi. Anne-babaların hayat telaşından yetişemedikleri yerlere dedeler-neneler ulaşır. Kültür aktarımı dedikleri şeyin en tatlı halidir bir ihtiyarın çocukla olan diyaloğu. Zaman makinesine binmiş gibi olur minik kalpler, yaşlıların dilinden dökülen hatıralarla. Masallar daha bir gerçekçi gelir. Ve bu evrensel bir olgudur. Hayat çizgisinin iki ucunu temsil eder bu ikili. Jenerasyon farkı ne kadar derin olursa olsun, çocuk ve ihtiyar arasındaki empati köprüsü daha kolay inşa olur. Çoğumuzun çocukluk anılarında bir nene-dede arkasına saklanma hikayesi mevcuttur. Maalesef modern çağla birlikte, hayatlarımızda…