Anne şöyle yapalım mı? -Evin işi bitsin bakarız. Evin işi hiç bitmezdi ki. Anneme ne sorarsan sor aynı cevabı alırdın. “Ev işi” dediği temizlik, yemek, hayvanların bakımı, çocukların işleri yani hepimizin bildiği “ev işi”. İşimiz bitse de komşuya gitsek, işimiz bitse de
gezmeye gitsek ya da işimiz bitsin de bir yere gitmeden evde oturalım. Ama işimiz bitsin. Yıllar içinde anladım ki işi biterse annem de bitecek. İş olduğu müddetçe annem de yaşayacak. İşi olması annemin soluk alması gibi bir şeydir. İşi olsun da bitip bitmemesi önemli değil. Ama biz üç kardeş daha doğrusu üç bacı idik. Ben ortancayım. Ablam annemin kopyasıdır. Ablalar biraz anne biraz baba ve azıcık da abladırlar. Küçük kardeşim ise annemden ayrılmaz. Annem zaman zaman kızar. “Yavrum ötede oyna. Emecek misin beni? Dibimden ayrılmıyorsun.” Annem bizi severken her birimize ayrı laflar eder. Ablama; “Anası yapılı guzum.” der. Bana; “Ortanca gülüm.” der. En küçüğümüze “Kazan dibi.” der. Bunlar hep kolay laflar. Esa…
Tam metin abonelikle açılır
Yazının devamını okumak için abone olun.
Abone ol
