Edebiyatın İplerine Firketeli Bir Yalnızlık

yirmi yedi sayfada birleşmiş on iki öykünün Gömleği Yalnız’ı oluşturması gibi. Öykü denildiğinde zihnimizde beliren iskeletin dışında bir biçemle çıkıyor karşımıza Mustafa Şahin. Kitapta çoğu öykü şiirsel bir anlatımla başlıyor veyahut sonlanıyor. Gelişme bölümünü ise deneme türünü anımsatan didaktik söylemler oluşturuyor ve bu söylemleri karakterler ile olay örgüsü tamamlıyor. Böylelikle kitap genel hatlarıyla öykü türünü yansıtsa da detaylara indiğimizde “Bu kitap bir öykü kitabıdır.” diyerek kalıba sokmak zorlaşıyor. Bu farklı yazım yöntemiyle öykücülüğümüze yeni bir soluk sunulduğu ise su götürmez bir gerçek. Yazar az sözcükle çok çağırım yapabilme becerisini bizlere tüm ustalığıyla sunuyor. Uzun uzun betim…