mücadele ederler. Eğer ki kışı ölmeden, kurda kuşa yem olmadan geçirebilirlerse yuvalarına geri dönmek için bir şansları daha var demektir. Mevsimler yüzünü çiçeklere dönünce, sahipleri kalan son nefeslerinden biraz daha yararlanabilmek için dağlara, ormanlara bu atları aramaya koyulurlar. Tıpkı, olay yerine mutlaka dönen o katil gibi… Aynı zamanda özgürlüğün de sembolüdür yılkı atları. Yıllarca yuva bildiğin, hizmet ettiğin, kurduğun bağdan hiçbir zaman ödün vermediğin yerden kovuluşun, gün gelir özgürlüğünün adı olur. Yalnız, öksüz ama gururlu bir ayrılıştır bu. Kalanın gönlündeki ince sızıya aldırmadan hayatına devam edişi, gidenin artık özgür ama bir o kadar da güçsüz bir şekilde ölüme terk edilişi… Biz ins…