Durmadan dinlediğin musiki, seni yaklaştırmayacak mıydı arşıâlâya. Girdabına kapıldığın felsefe, sana hayatı mı daha iyi tanıtacaktı, ne? Psikolojiye olan meylin seni sana mı anlatacaktı, kendini bul ki Rabbini de bil diye? Söz hep sosyolojiye geldi ama toplumdan kendine bir türlü sıra gelmedi, niye? Tıbbı isteyişin, “Bir insanı kurtaran bütün insanları kurtarmış gibidir.” muştusuna nail olabilmek içindi tabii. Mühendisliğe teveccühün, yaşamayı, “berrak bir gökte çocuklar aşkına” savaşmak olarak görmendendi, evet. Radyo, televizyon, sinema; yazarlık, editörlük, musahhihlik, bu savaşın “beyaz perdeler ve sarı kağıtlar” üzerinde de devam ettiğini bilmendendi. Makul fikir İzah hoş Savaş bitti Gazze’m boş Gazze boş…