bulduğum iki özelliği daha var. İlki, kurgusu ve yapısı. Röportaj, anı, günlük, mektup, gazete haberleri ile tamamlanan romanın edebi bakımdan değerlendirmesine girmeyeceğim. Zaten birkaç yıl içinde bu roman üzerine de lisansüstü tezler yapılacak ve çok güzel değerlendirmeler göreceğiz diye düşünüyorum. Beğendiğim ikinci özellik romanın dili ve Türkçesi. Yazarın dil konusunda hassas olduğu hemen anlaşılıyor. Ayfer Tunç’un Türkçesi bana ilk nesil roman ve hikayecilerimizin Türkçesini hatırlatıyor nedense. Kullandığı hiçbir kelime beni rahatsız etmiyor. Cümleleri uzun da olsa açık ve net. Bunu söylerken Türkçenin en güzel metinlerinden biri olduğunu iddia etmiyorum tabii ki. Cümlelerin düzgün kurulduğu, kelimeler…